?

Log in

De Academie

Met de avonturen en goddelijke giften van de Parel nog steeds in mijn hoofd en mijn lichaam lopen Ellenora en ik over de brug richting de nieuwe academie. Telkens als ik haar aankijk bekruipt me steeds weer dat gevoel van scheuring, van spijt, frustratie, machteloosheid. Ik weet dat ik er een keer over moet beginnen maar wanneer? Terwijl we de gebouwen van de Academie van Maerquin de l'Aquatiqe naderen neem ik me voor dat vanavond dan maar het moment moet zijn.

We worden welkom geheten door onze gastvrouw die niet eens de moeite neemt ons naar onze namen te vragen. Daarom neem ik de vrijheid dat voor mijzelf en Ellenora te doen. Onze gastvrouw wijst ons war de verschillende magïers plaats hebben en laat ons verder aan ons lot over. Een scrolschrijfster, een kruidendame, een helderziende die mij de kaarten leest en die waarheidsgetrouw lijken. Die toekomst is wel erg fantastisch. En dat verraad in het heden? Oh nee, ik moet nog een gesprek met Ellenora aanvangen.

Ik neem mijn ega mee naar buiten voor een wandelingetje in het maanlicht. Tot elkaar sprekend zoals wij dat vaak doen, met enige schuine tinten, komt langzamerhand het onderwerp ter sprake. Als Ellenora mij vervolgens vraagt wat ik precies probeer te zeggen duid ik haar met niets te wensen overblijvende duidelijkheid dat ik het bed heb gedeeld met een andere vrouw en dat dat gebeurd is in de 'Parel'. De tempel van Shelindra. Dat dat heeft plaats gevonden nadat ik was genezen door de aldaar aanwezige hoge priesteres Jojanneke. Dat ik sindsdien alle schoonheid om me heen met andere ogen bezie met andere gevoelens benader.Met vleselijke omgang tot gevolg. Als blikken konden doden was ik ter plekke gevierendeeld, gemangeld, opgehangen e.d. Nietsziend staar ik mijn vrouw aan. Haar woorden zijn als scherpe messen tot in mijn hart, verwonden me zeer ook al weet ik dat ik het verdien zo behandeld te worden. Ze loopt weg, woest, en haar aanblik scheurt me in tweeën. Zo mooi, zo vol woedende schoonheid maar tegelijkertijd zo onbereikbaar. De man in mij huilt van machteloosheid van wat de palladijn heeft gedaan.

Alles lijkt er vervolgens weinig toe te doen. De plannenmakerij om Zaunar te doden en daarmee Aurelia te bevrijden, het ritueel om magie te herstellen. Alleen de euvele pogingen om met Ellenora te spreken doen er toe. Maar lopen telkens op niets anders uit als weer een aantal messen in mijn donder.

s'Ochtends na het ontbijt heb ik nog een gesprek met Ellenora. Ik vertel haar dat ik weet dat elke belofte die ik haar doe loos is. Dat alles wat ik haar nu kan zeggen hol klinkt. Dat het enige dat ik kan zeggen is dat ik ook voor mijn godin leef. Maar de man in mij wil alleen maar dat zij eens weer 'ik hou van je' zal zeggen. Opnieuw gaan we uit elkaar.
We krijgen via via de opdracht het 'verborgen pad' te lopen. Halverwege voel ik mij opeens sterk aangetrokken tot één van de magïers en wordt door haar meegenomen naar een kluis alwaar ik het apparaat zie wat ik eens voor Heer Reginald van Molenbrug heb gevonden. Ook al weet ik dat ik een kopie van mezelf maak, toch maak ik contact met het apparaat en plotsklaps bevind ik mij bij een ornament met de afmetingen van een kleine kerk.

EVIL Fedor:

Ik krijg van mijn duistere companen de opdracht om me terug te trekken van de tocht over het verborgen pad en te trachten enkele van hen te winnen voor onze zaak. In het bos ontwaar ik Ellenora en ik herrinner mij dat zij iets wilde proberen aan de barriëre die ons op het eiland houdt. Maar als ik haar daar naar vraag keert zij zich naar haar metgezel en laat haar hoofd tegen zijn schouder rusten. Een steek gaat door mij heen als ik dat aanschouw. Er zit meer van de echte Fedor in mij dan ik prettig vind. Langzaam loop ik naar de academie terug. Met haar dolken in zijn lichaam voel ik me verloren. Ook vrouwe Marianne die me reeds een aanbod heeft gedaan en wijze raad heeft gegeven kan me nu niets zeggen wat me op kan beuren. Terwijl ik eigenlijk allerlei zaken voor de duistere zou moeten uitvoeren heeft die vermaledijde Fedor goedzak te veel gevoel in zijn lichaam om mij het werken mogelijk te maken. Ik zonder me af, zogenaamd om te bidden maar vooral om die gevoelens eens flink de kop in te drukken. Als ik weerkeer met Astradamus en langzaam, gearmd langs Fedor's ega wandel speelt een klein geniepig lachje rond mijn lippen. Als ik vervolgens het bos weer inga om korte metten te maken met een aantal van de onschuldigen wordt al snel duidelijk dat zij de oplossing van het verborgen pad hebben gevonden en naar een aangeduide plek willen gaan.
Plotseling staan we tegenover elkaar. Ik kijk om me heen en zie de magïers van de academie om me heen. Wat volgt is een gevecht waarbij wij wel het onderspit moeten delven. Als laatste sta ik nog overeind maar daar wordt een kordaat einde aan gemaakt door Hugo, goedige Ranaa softy. Plots voel ik een voet op mijn borst. Ik kijk omhoog en zie Ellenora daar staan. Op de vraag of ik haar man ben geef ik aan dat ze de waarheid op de gevonden locatie zal vinden. Het laatste wat ik hoor is: "Dit is mijn man niet". Het laatste wat ik denk : "Sterke vrouw eigenlijk". Voordat het zwaard mijn hoofd van mijn romp scheidt.

FEDOR:

Hoe lang heb ik al niet om hulp geroepen? Vastgeklonken hier aan dit ornament van de academie heb ik ze allemaal aangeroepen. Ik hoop dat ze het snappen, dat ze komen, dat ze de duisteren kunnen overmeesteren.

Ten langen leste horen we stemmen waaronder die van Ellenora. Mijn hart springt op maar mijn lichaam vliegt door de lucht als het wapen op het ornament wordt gericht en wordt ontladen.
Ik lig in katzwijm, bloedend uit vele wonden, kan me niet bewegen. Ik hoor Ellenora roepen waar haar man is. Dan is zij bij mij. "Wie ben jij" vraagt zei. "Ik ben de liefde van je leven" antwoordt ik. Een schampere lach ontsnapt haar lippen. Alweer loopt ons gesprek op niets uit, alhoewel: ik zie nog net hoe Alex zijn wapen weer in de schede stopt. Maar vergeven, vergeten? Ze weet niet hoe dat wat ik kapot heb gemaakt weer gebonden kan worden. Ook al is onze band geschreven en gebaadt in ons eigen bloedt. Ook al hebben we beiden onze liefde beklonken met een huwelijk. Ook al kan zij niet langer boos op mij zijn. Haar woorden en daden snijden in mij als het brandende zwaard van Ranaa. De man Fedor in mij weet dat het verdiend is dat zij zo handeld, Shelindra's zoon in mij heeft gehandeld naar de wensen van zijn godin. Tijd om die twee in het reine met elkaar te brengen. Ik zal laten zien dat Fedor Shelindra'szoon wel degelijk te vertrouwen is. Dat hij wel degelijk de man is die hij zegt te zijn. Maar daarvoor moet ik het een lange tijd zonder Ellenora stellen. Verloren loop ik als laatste de brug over, terug naar de bewoonde wereld.

Tags:

Flashback

Dit is een blogje naar aanleiding van Janestarz haar nieuwste telgje.

Zoals een aantal van jullie weten ben ik vorig jaar geopereerd aan neuspoliepen. V.a. 15-12 vorig jaar zat ik dus in de ziektewet. Dat heb ik tot in januari weten te rekken (in de winter is het werk voor ons dun gezaaid, werkzaam als buitendienstmedewerker/meewerkend voorman bij beregening-bedrijf en 2 maanden op de loods is errug, zie vorig blog)

1 week voor de ALV was het verloren schaap weer present en ik viel met m'n neus in de boter. De sfeer op het werk was niet om over naar huis te schrijven. Nee, die was om te snijden.

1 reden noemde ik al. De werkzaamheden in de winter, binnen, zijn na 1 week al allemaal uitgevoerd. Dus doe je ze daarna nog 10, 20 keer. En als je dan ook nog met 5 collega's op een kluitje zit! Recept voor een nieuwe uitbraak van de Vesuvius dunkt me.

2e reden voor de broeierige sfeer is onze dikke deur. Het liefst heeft hij 5 clonen om zich heen zodat alles gaat zoals hij dat wil en dan nog zal hij alles controleren!

3e reden is ietwat gecompliceerder maar laten we het erophouden dat mijn baas iemand heeft aangenomen die mijn werk doet, maar daar te incompetent voor is. Echter die jonge man heeft een hogere opleiding genoten en heeft ijzersterke redenen om het oogappeltje van de baas te blijven ondanks bewijzen van incompetentie.

Afijn, gelukkig was er nog wat 'leuk' werk blijven liggen dat we derhalve onvervaard aanpakten. Maar Big Boss (geen verwijzing naar andere heer met zelfde plakkertje!) kwam natuurlijk om de hoek kijken! En uiteraard werd er een foutje ontdekt! Kan gebeuren. Dus foutje hersteld, controlepuntje xtra in werkzaamheden en collega's daarop gewezen. Komt Mussolini alweer om de hoek! Weer controle en warempel, weer een foutje! Iets anders, maar alweer. Erg futiel deze keer. Dit was dag later. De vrijdag van die week (en voor de oplettende lezer nog steeds m'n eerste week!) hadden we het 'leuke' werk zo goed als af. We hadden onze klokken al gelijk gezet en ja hoor, daar was onze dictator weer! Je raad het nooit ... Iets waar niemand op let, waar ook niet op gelet hoeft te worden (beschouw het als het nogmaals oppoetsen van een reeds gepoetste auto) wordt door Big Boss geconstateerd en al het werk wat we hebben gedaan moet allemaal weer gecontroleerd worden! Toen barste de Vesuvius uit. Ik heb mijn baas e.e.a. verteld waar al mijn collega's bij waren. Sinds die tijd is hij, net als zijn schoothondje, poeslief en aardig. De sfeer was na de uitbarsting ook iets minder broeierig.

Maar toch. Normaal gesproken laat ik het niet tot zo'n uitbarsting komen en praat ik eye to eye met de betreffende mensen. Dat was nu dus geen optie. Derhalve denk ik er over om over een tijdje voor mezelf te beginnen. Iemand interesse in een beregeningssysteem in de tuin?

Tags:

Citomonster

Vanavond kwam het weer even ten sprake boven de brouwsels van mijn keukenprinses. Het Citomonster.

Jelle, onze oudste zoon, heeft onlangs een soort van Cito 'oefen'toets gemaakt. Toen hij thuis kwam daags na de toets was hij hevig ontdaan. Hij had zijn cijfers ontvangen van de juf en .... allemaal 6-en! Het was niet eerlijk, de juf was stom want ze had het niet goed nagekeken! Jelle is op school een prima leerling die gewoon met de stroom meedrijft met hier en daar uitschieters maar gemiddeld op 7 tot 8 zit. Maar dit kon hij echt niet begrijpen! Hij had tijdens het maken van de 'monster'toets dus mssn een offday.

Nou zet ik zelf nogal m'n vraagtekens bij de uiteindelijke uitslag van zo'n Cito-toets. En vooral die waaraan Jan en alleman in de lerarenwereld gevolgen trekken. Kinderen kunnen om velerlei redenen zo'n toets prima of juist slecht maken. Mssn liggen de vragen ze niet etc. Mssn hebben ze net een virus opgepakt en voelen ze zich net niet ok. Waar ik helemaal niet bij kan is dat scholen idd. al 'voor'toetsen laten maken om te zien waar hun leerlingen zich bevinden op de ladder der niveau's. Waar moeten wij de leerlingen bijspijkeren zodat wij bij de ultieme toets goede scores neerzetten?

Als leerkracht zou ik zeggen: Waar kan ik het kind mee helpen zodat hij/zij zo goed mogelijk wordt opgeleid naar zijn/haar mogelijkheden? Die scores komen later wel. Ik ben echter geen leraar maar ouder. En ik hecht meer waarde aan het rapport wat ze 3x per jaar mee naar huis nemen. Daar zie je de groei van een kind uitstekend in naar voren komen. Dat is een betere graadmeter dan die spitsroeden genaamd Cito waarin kinderen mogelijk ten onrechte worden neergesabeld of de hemel worden in geprezen.

Tags:

White

Picture Residenit Evil. For those who don't know, thake this model named Mila and place her in a surreal world in between hundreds of thirsty zombie's out after only one thing, her flesh. She's accompanied by just a few survivors whom are not infected. Got that?

Ok. Movie's ended and i'm about to take my still harmless little doggy out for a late night stroll. I open the front door and immediately have to close my eyes! Everything is white! Again. All is covered with this layer of white! Like i'm lost in a giant sterile laboratory. Nothing to see but white. Slowly my still friendly dog and I progress through the layer. Nothing else but our dark footprints show as I look behind me. We enter the park. How do I know? There are still some branches sticking out of the sticky white layer.

What am I waiting for? For foreign body's to emerge from underneeth us? Bloodcovered crazy's with only one obsession? My eyes frozen in mass fear of my final destination?

No, my little friend is taking a dump. When he has finished we wander of into the snowy horizon, flake's gently caressing my skin. Enjoying the sound and feel of freshly fallen snow we turn round for the home stretch.

Coming at my doorstep I deside to take it slow tomorrow driving towards the storage facility of Maerquin. Better late than starring in an Mila movie as a zombie, right?

Tags:

Writer's Block: Leftovers of leftovers

What's the most unusual food you have ever eaten? Have you ever consumed anything without knowing precisely what it was and gotten sick when you found out?
Squid. A plate ful of Fried squid with fried potato's So I knew what I was going to eat. Wanted to discover my boundries in eating exotic food. I was only 14 jears ols. It ended in the hotelroom, puking the enamel from the toilets surface.
D'r is niets leuker dan het weekend ingaan met een kampioenschap. In dit geval werd de kampioen (ikke) uitgedaagd voor een potje worstel-ik duik van de vliering op je buik-kietelfestijn tot opgave of ademnood zich zou voordoen.

Alle spelers stonden klaar rond het beoogde slagveld: de ouderlijke stede. Het aftellen was begonnen. 3 ... 2 ... 1 LOS!!! En de gladiatoren van vanavond vliegen elkaar gillend en lachend in de haren. Lichamen worden in klemmen genomen om daarna een obligate voetzool kriebel te doen. Reactie? Hysterisch gelach. Plotseling een knal op mijn buik!! M'n jongste heeft zich idd. van de vliering op het bed geworpen als een onvervalste banzai-samourai. Ff geen lucht meer. Bezorgde gezichten boven mijn hoofd. En dan heb ik ze! Volkomen verrassing als ik ze beide vastpak en tegen me aan smoor.

Terwijl de oudste mij nu smoort met nota bene mijn eigen hoofdkussen en m'n jongste mijn voetzolen aan flarden kriebeld worden we wreed uit onze acopalyptische strijd gehaald door een sirene die van beneden roept: "Jongens, drinken". Met ware doodsverachting en huilend als een bende indianen rossen we de trap af om beneden lekker een welverdiende chocomel met een rietje te drinken. Terwijl ik naast m'n welpen op de bank zit bedenk ik me dat de kampioensgordel nog steeds om mijn middel zit. Har, har!

Tags:

How did you choose your LiveJournal username? Is there an interesting story behind it?


Answer is quite simple actually. Nachtvisser stands for Nightfisherman. I do that a lot fishing on carp in the Netherlands. That almost allways happens at night. My nickname actually was nachtvisserbikkel. The 'bikkel' stands for tough. We did some fishing sessions in midwinter with just a little stretch of open water (rest was covered with ice). In the night the temp. was about -6 to -10 degrees Celsius. There you have it Tough night fisherman.

Eindelijk!

We zijn weer de wei ingestuurd! Lekker buiten in dit weer aan het werk is me 100x meer waard als voor de 10e keer de vloer van de loods vegen en boenen tot de glans erop staat ... om komend voorjaar dat weer stevig te verpesten met onze modderpoten. Lekker om s'middags thuis te komen met een gezonde blos op mijn wangen en mijn even gezonde welpen in mijn armen te nemen een heerlijk warm huis in.

Polo's feestje door Eleena

Allen die hebben deelgenomen aan de gevechten bij de Geelhoeve zijn uitgenodigd om in Driekant feestelijkheden bij te wonen in de tempel van Eleena. Na ons bezoek aan Orkenslacht en de tempel van Ranaa komen we aan in Driekant en worden ontvangen door de moeder overste, Vrouwe de Waal. Zij heet ons welkom op dit dankfeest en verteld ons dat we later ook aan een dankritueel kunnen meedoen. Nauwelijks heeft zij haar laatste woorden uitgesproken of de vloer begint te trillen en er klinkt een steeds luider wordend gerommel!! Ik kan niet op mijn benen blijven staan en Vrouwe Ellenora die voor mij staat zakt ook door haar knieën. Dan wordt het weer minder om vervolgens met een zacht trillen te eindigen. Vreemd. Ik help Vrouwe Ellenora overeind. Iedereen kijkt verbaasd om zich heen maar als blijkt dat niemand gewond is geraakt verspreid eenieder zich. Ben wel toe aan een drankje. Spreek 1 van de kinderen (deze tempel herbergd allemaal kindpriesters) en vraag haar waar we iets te drinken kunnen krijgen. Zij wijst me op de bar waar weer een ander mannetje staat te schenken aan mijn medereizigers.
Voor ik echter ook maar iets te drinken kan halen vraagt Polomeus om vrijwilligers voor het dankritueel waar vrouwe de Waal het reeds over had. Als ik plaats neem in de cirkel zie ik links van mij vrouwe Ellenora Lelie zich ook in de rituele cirkel begeven. We hebben al sinds de Geelhoeve om elkaar heen gecirkeld en nu ik haar hier zie, in deze entourage, met die blik in haar ogen valt alles op z’n plaats.
Polomeus vraagt ons te zeggen of op te schrijven wat ons gelukkig maakt. Hij waarschuwt ons wel dat we bij Eleena zijn en dat je om te winnen moet durven verliezen. Het kan niet beter! Dit is precies het juiste moment en ik voel m’n hart kloppen in mijn keel. Ik geef Polomeus mijn briefje en zeg: “ Ik ben Fedor en de vrouw in mijn hart maakt me gelukkig” . Ik kijk bewust niet opzij maar hoor Ellenora zeggen: “Ik ben Vrouwe Ellenora Lelie en vertrouwen en gevonden vriendschap maken mij gelukkig”. Ik kijk toch even opzij. Hoorde ik dat goed? Ik kan een licht gevoel van teleurstelling niet onderdrukken. Gedurende het ritueel, wat geblinddoekt wordt uitgevoerd, vallen wij beide af. We zien Jinni het dankritueel winnen (een ritueel winnen?) en zij raakt haar geluk niet kwijt. Ik wel dan? Nee! Daar pas ik voor. Ik loop naar vrouwe Ellenora toe en vraag haar of zij misschien iets te drinken lust. “Gaarne Fedor” : fluisterd zij bijna. Het duizeld in mijn hoofd. Zij kijkt mij aan. Wordt gek. Moet het haar zeggen. “ De vrouw in mijn hart ... dat ben jij”. Ze buigt haar hoofd naar beneden maar leunt wel tegen mij aan. Dan hoor ik haar fluisteren: “Dank je wel Fedor” . Wat er verder die avond gebeurd, het gaat enigzins langs me heen. Ik drijf op een roze wolk. Toch heb ik de tegenwoordigheid van geest om naar Jinni toe te lopen en haar te vragen hoe we dit gaan oplossen. Ik heb haar mijn leven gegeven uit dank voor haar genezing. Ik heb echter een hoger doel nu. Jinni kijkt mij begrijpend aan terwijl Heer Hugo mij wantrouwend aankijkt. Jinni zegt: “Dit heb ik al zien aankomen. Zag dat jij een oogje op Ellenora had, of eigenlijk dat zij een oogje op jou”. Op dat moment vraagt Roosje: “Zal ik heel even vragen wat Ellenora eigenlijk van jou vind?. Ik zeg: “Ja, maar wel een beetje rustig aan alsjeblieft”. Als ik net de goedkeuring en vriendschap van zowel Jinni als Heer Hugo heb ontvangen duikt Roosje weer naast me op. Ze brengt alleen wat gemummel uit met een rood hoofd en ze knikt hevig van ja. Dan puft ze: “Vrouwe Ellenora vind jou heel leuk!”. Ik, ik ... laat langzaam mijn adem ontsnappen en wordt licht in mijn hoofd. Dus toch!

Ik ben net zo blij als die kinderen hier in de tempel! Het later schaduwen van een vermeende kinderlokker, het is een randverschijnsel bij wat er gebeurd als wij s’avond’s weer bij elkaar zijn. Ik vraag je zelfs ten dans (ok , na enige aanmoediging van Vrouwe Marianne) alhoewel ik niet kan dansen. Dus ik vraag aan de aanwezigen of er mensen zijn die kunnen dansen en dat mij misschien kunnen leren. De avond eindigd met jou in mijn armen Ellenora. Wat mijn doelen voor de toekomst ook zijn, dit pakt niemand mij af.

Tags:

Storm opkomst

Na een aantal dagreizen komt ons reisgezelschap in de buurt van de Geelhoeve. Tijdens de reis hebben zich nog mensen bij onze groep aangesloten waaronder een priesteres van Shelindra. Als ik haar vertel dat ik op zoek ben naar een genezer(es) van Shelindra om hem/haar te bedanken voor het redden van mijn leven herkent zij mij en ik haar. Ontroerd door haar te hebben gevonden kniel ik voor haar en in bijzijn van alle anderen zweer ik haar mijn leven voor haar te willen geven uit dank voor het redden daarvan.
Daar in het bos zien we de eerste tekenen van Ork aanwezigheid. Sterker, we lopen in een hinderlaag en komen gewond en beschadigd uit het bos. Ik ontdek dat 1 van onze reisgenoten er niet meer is en dat wij terug moeten. Na enige genezing gaan we terug, slaan de overige Orks van ons af en na nog verder het bos in te gaan ontdekken we Dabbet. Hij is er slecht aan toe en ik genees hem met een Cure Major. Hierna gaan we het bos uit en komen zonder verder onheil bij de hoeve aan.
Hier ontmoeten wij een aantal andere mensen en de aldaar gelegerde roodlaarzen. We worden vriendelijk toch dringend gesommeerd onze spullen in de slaapvertrekken te deponeren en snel weer terug te zijn ivm. een appel. In de eetzaal treffen we een roodlaars soldaat aan die geheel over haar toeren is. Trauma overgehouden aan de Orken aanval op de hoeve. We konden haar kalmeren dachten we.
In de avond zien we een machtsstrijd uitgevochten worden om het leiderschap van de roodlaarzen. Deze wordt gewonnen door een sujet met een nogal slechte uitstraling, genaamd Warder Bloedvuist. Tjonge, wat kon ik zijn bloedvuist wel drinken zeg!!!!
Tijdens het avond appel worden we herrinnerd aan de proclamatie van de Baron en worden we gesommeerd ons te melden bij sergeant Lotte in de eetzaal. Daar zullen we ingedeeld worden in zogenaamde ‘zwaarden’. Groepjes van mensen onder leiding van een ‘korporaal’.
Ineens beroering op het binnenplein. De roodlaars die we eerder in de eetzaal aantroffen word door de sergeanten en luitenant naar het hakblok gebracht om terecht gesteld te worden. Dit is natuurlijk tegen mijn en ook tegen Thorffin ’s zere been en we trachten de executie tegen te gaan. (Thorfinn en ik zijn intussen vrienden geworden) Ook Polomeus tracht te onderhandelen met een gearriveerde kapitein van de roodlaarzen. Terwijl Polomeus onderhandeld wordt het de roodlaars sergeant te veel en wil de straf uitvoeren. Edoch heb ik mijn zwaard tussen het hoofd van de veroordeelde en de bijl gebracht en zodoende houd ik de executie even op. Als vervolgens ik door de broer van de sergeant wordt gesommeerd binnen 5 tellen mijn zwaard weg te halen en dit niet doe volgt er een handgemeen waarbij alleen de roodlaars Patrik de klappen uitdeeld. Ik laat mijn zwaard zakken waarop ook hij dat doet. Ik laat me door Jinni aan m’n wonden verzorgen en huil uit verdriet en machteloze woede om zoveel onzinnig geweld en zulke onnadenkendheid. Als ik vervolgens Thorffin spreek blijkt ook deze in gevecht te zijn geraakt met de roodlaarzen om exact dezelfde reden als ik. Het is wel duidelijk dat de roodlaarzen hier geen inspraak dulden en ik bedenk me dat we misschien beter af zijn met niet lichamenlijk protest. Na de avondmaaltijd en het appel worden we ingedeeld in de eerder vermelde groepen. Ik en Thorffin worden tot onze spijt ingedeeld bij een vluchtelingengroep geleid door ‘Korporaal’ Gideon. Wij worden bestempeld als bouwers en onze prioriteit is in eerste instantie de muur en poort. Wij hadden liever bij Hugo ingedeeld willen worden omdat wij die mensen nou eenmaal beter kennen en vertrouwen.
Na dit hele gebeuren morrend naar de slaapveretrekken en ingeslapen.

De volgende morgen zijn Thorffin en ik alsmede de andere zwarte gardisten en Ranaa aanhangers eerder wakker en klaar als de roodlaarzen. Dit boost ons moraal toch wel enigzins.
Tijdens ochtendappel worden we nogmaals , al schreeuwend, gewezen op de diverse taken die uitgevoerd moeten worden. Na het ontbijt zijn we dan ook druk met de poort en de barricade om deze steviger te maken. Ook wachtlopen hoort daarbij. Tijdens het wachtlopen leer ik een ander lid van ons zwaard kennen, zij is een priesteres van Ranaa en wel de priesteres van eer. Zij heeft echter een eed van stilzwijgen afgelegd en kan daardoor niet communiceren. Toch weet ik enige informatie van haar te krijgen door ja/nee vragen te stellen. Als het haar echter te veel wordt schrijft zij (in strijd met haar eed) mij een verklarend briefje waarin staat dat zij eigenlijk niet mag communiceren en mijn vragen dus te veel voor haar zijn.
We worden op patrouille gestuurd in 2 zwaarden. In het bos komen we Orken tegen die we verslaan. Gewond geraakt maar ook weer genezen door heer Hugo. Terug in de hoeve alweer wachtlopen bij de poort. Al die tijd heb ik min of meer met Jinni doorgebracht. Als zij ergens heen ging was ik bij haar, als ik ergens heen ging was zij bij mij. Dat gaf een goed gevoel. We kwamen nader tot elkaar.

Na lunch krijgen we krijgsles van de luitenant. Dit houd in dat we in formatie moeten leren staan als ook in formatie moeten leren vechten. Dit gaat ons redelijk af. Nog een patrouille in de schemering nu. Jinni vraagt of ze mee kan gaan. Zeg haar dat dat geen probleem is, we kunnen wel wat genezing gebruiken. Toch overvalt mij het gevoel hier verkeerd aan te hebben gedaan. Met elke stap die ik zet wordt mijn onbehagen, mijn zorg om Jinni groter. Wat als haar iets overkomt? Als haar iets wordt aangedaan? Dan heb ik gefaald en rest mij niets anders dan boetedoening. Ik zeg tegen Jinni: “ Alsjeblieft, blijf in de achterhoede. Ik blijf bij je en bescherm je maar blijf achter mij!!!”. Dan worden wij toch aangevallen door Orks. Het zijn er meer dan ons groepje bij elkaar. En ze hebben een boogschutter. De eerste pijlen snorren al langs me heen als we door de luitenant naar voren worden gecommandeerd. Ik krijg een pijl in mjin kruis!! De pijn!!!! Toch doorgaan en zo sta ik naast de Luitenant op Orken in te slaan. Mijn armen en benen zijn bedekt met wonden en ik kan bijna niet meer als de orkenhoofdman als laatste overblijft. Lijkt wel of die Ork alle bescherming van de wereld heeft want hij gaat gewoon niet neer!!! Uiteindelijk is toch ook deze ork dood en dan blijkt er toch nog een Ork over te zijn. Polomeus en ik achtervolgen deze Ork tot diep in het bos en doden ook deze. Als we, na enige trofeeën te hebben buitgemaakt weer terug naar de hoeve gaan komen we een andere patrouille tegen die ons te hulp is gekomen. Gezamenlijk gaan we terug naar de hoeve.

Na een uur weer op pad. We struikelen over een groep Orken die zich niet laten verleiden tot een handgemeen. Wij moeten er dus op af. Dit zijn weerbare types. En met veel!!! In hun midden shamanen!!! Houden lang vol!! Als het bijna niet meer mogelijk is wordt toch de zege behaald en keren we triomfantelijk terug naar de hoeve. Op de hoeve wordt het duidelijk dat Jinni is gebeten door een slang!!! Haar hand en arm worden dik en ik schiet in een kramp. Heb ik haar beschermd voor van alles en nog wat en dan ben ik er niet bij als het nodig is!!! Ik voel me diep teleurgesteld en neem me voor alles in het werk te stellen om haar te genezen. Eerst maar is slangebeet uitzuigen. Geen resultaat. Dan Edith erbij gehaald. Zij laat de arm afbinden zodat het gif niet verder kan. Intussen begint mijn tong te tintelen en wordt behoorlijk dikker. Ik kan niet meer normaal praten zo dik is mijn tong. Toch heb ik extra hulp nodig. Ik loop naar Reina van Katsheuvel en leg haar zeer omstandig uit dat ik hulp nodig heb. Ook de alchemie dame kan niets voor rmij betekenen. Ik ben ten einde raad en zit verdrietig bij de pakken neer. Tot dat er iemand van de hoeve voorsteld een aderlating te doen. Dit werkt wonderwel. Als de snede is gemaakt komt er een vuile gifgroene smurrie uit de wond. Na gewacht te hebben tot dit weer bloed wordt wordt de wond verbonden en alsof het zo hoort voel ik weer gevoel in mijn tong terugkomen. Na ongeveer een halfuur zijn Jinni en ik weer redelijk onder de pannen.
Uiteraard weer wachtlopen waarna het tijd is voor diner. Na het diner weer avondappel. Tijdens dit appel wordt duidelijk dat er een priesteres van Volkmar in de hoeve is gearriveerd. Zij komt enigen van ons zegenen. Die zegening moet verdiend worden en dat kan alleen door een duel. Vrouwe Elizabeth en ik zijn de uitverkorenen. Ondanks dat ik de priesteres vaker raak met de platte kant van mijn zwaard krijgt zij de zegening alsmede sergeant Coenraed Vroeghindwei die zijn broer weet te verslaan. Als wij enige tijd later nog aan het uitpuffen zijn duiken er opeens orken op uit de grond op de binnenplaats!!!! We worden bijna verrast maar weten met vereende krachten het groene kwaad te smoren en te doden. Een uur later weer en dan is de paniek compleet!! Weinig genezing meer en die hersenloze roodlaarzen maar roepen dat we moesten aanvallen uit Volkmars naam. Denk dat ik toch ff pas voor die tactiek. Stelletje lafaards dat ze zijn. In de achterhoede meebrullen maar geen klappen vangen. Geen respect voor die klojo’s!! Tijdens het gevecht met de Orks is mijn zwaard met een Crush bezwering voor een deel verbrokkeld en dat breng ik in de smidse van de dwergen. Gelukkig heb ik enige componenten ijzer bij me, het kan gemaakt worden. Speciaal voor de oorlog een zwaard aangeschaft en dan zo snel alweer moeten missen? Nee. Ben er wel gehecht aan geraakt.

Enfin, na gesloopt te zijn geworden door een aantal Orks en toch weer opgelapt te zijn door Vrouwe Edith alweer wachtlopen. Wanneer komt er nou eens een eind aan??. Gelukkig bevind ik me in goed gezelschap. Naast Jinni leer ik ook Vrouwe Ellenora Lelie kennen. Haar vertel ik mijn verhaal met de quest naar Jinni. Zij verteld dan haar verhaal wat zo mogelijk nog schrijnender is. Voel met haar mee. Enige tijd later worden we afgelost en kunnen we ons bijnnen warmen aan diverse dranken. De tongen raken losser en, ik zal het beschaafd houden, er werden enige conversaties gehouden waarbij oneerbare-eerbare voorstellen en andersom werden gedaan. Als ik me even terugtrek van deze groep mensen en buiten bij de poort een rokertje doe ontmoet ik Vrouwe Elizabeth weer. Ik wordt getroffen door haar aanwezigheid ondanks dat er geen woord over haar lippen rolt. Zij straald standvastigheid en sereniteit uit en ik voel me ... anders. Kan het niet uitleggen. Ik ga weer naar binnen en sluit me weer aan bij hetzelfde groepje mensen van daarnet. Ook mu valt me weer wat op. Vrouwe Ellenora Lelie handeld als een dame van stand en ik weet dat zij van goede afkomst is maar zij doet gewoon mee met de ‘gewone’ mens!! Ook bij haar voel ik me ... anders. Moet niet gekker worden. Avonturier die 1 vrouwe beschermd en rare gevoelens heeft voor 2 andere dames waarvan 1 zelfs een priesteres is!!! Moet dit toch laten bezinken. Het wordt de hoogste tijd om de kribbe op te zoeken. Morgen weer vroeg op. Moet die roodlaarzen laten zien wat discipline is.

De volgende ochtend merk ik dat Mede en bier door elkaar drinken geen goeie combi is. Toch als 1 van de eerste uit bed gekomen. Na ontbijt (die roodlaarzen lieten het echt afweten!!) appel in de regen. In de nacht is de poort door de storm kapot gegaan en wij bouwers krijgen de opdracht die te repareren. Daar gaat enige tijd inzitten. Samen met krijgsbroeder en vriend Thorrffin en Vrouwe Elizabeth de poort weer gerepareerd. Stevig. Daar kan geen vijand doorheen. Ik krijg alleen maar meer respect voor deze priesteres van Ranaa!!
Nu is het wachten aangebroken, we weten dat de orks blijven aanvallen! Moe rusten we wat om energie op te doen voor de volgende ontmoeting. Die laat niet lang op zich wachten. Algauw hoen we rumoer buiten de muren. Daar staat een complete strijdgroep Orks met snode plannen! Wij openen de poort en vormen een linie. Wij pogen aan te vallen maar zij hebben ook 2 sjamanen en 2 boogschutters in de strijdgroep. De ene na de andere spreuk en pijl vliegt ons om de oren. Vechtend naast Vrouwe Elizabeth slaan we de ene na de andere Ork neer. Gewond maar nog lang niet moe en vol adrenaline zie ik dat er nog 2 Ork boogschutters zijn. Ook deze moeten naar de jachtvelden gestuurd worden!!. Door een list kunnen we ze beide te pakken nemen. De strijd lijkt nu serieus te worden want na een klein uur staat er weer een strijdgroep van Orks voor de poort. Opnieuw stormen we naar buiten om de strijd aan te binden. Alweer vecht ik samen met Vrouwe Elizabeth aan mijn zij. Vreselijke beelden, ledematen vliegen door de lucht. 1 van de dwergen raakt door het dolle heen en blijft om zich heen slaan. Een andere dwerg doet een soort van waanzinnig moordaanslag op 1 van de sjamanen en ook deze aanval van Orken wordt afgeslagen. Terwijl we nog buiten staan worden we beschoten door een klein groepje van 3 a 4 Orks. Opeens gegil achter ons. De Orken zijn weer door de grond gegaan en op de binnenplaats uitgekomen. De rollen zijn omgekeerd!!! Wij moeten naar binnen, stormenderhand komen we de binnenplaats op. Gevechten van man tegen man, er is geen orde meer, razernij, bloeddorst, waanzin!!! Ook nu weten we de overwinning te behalen maar de kosten zijn hoog. Eenieder kan genezen worden maar daarmee is alles klaar. Als er nog meer aanvallen komen gaan er doden vallen. Weer horen we buiten gerucht. Oh nee he, is het dan echt zover?! Vechten zonder hoop op genezing? Nee, gelukkig. Het is een groot detachement roodlaarzen. Hoezeer ik ze ook verfoei. Hoezeer ze ons en met name Hugo ook hebben vernederd, toch ben ik blij die lafaards hier te zien. Zij sturen ons bericht dat de laatste Orks uit dit deel van de Baronie zijn verdreven en dat we ontzet zijn. Ik ben blij. Dan kan ik me gaan concentreren op de toekomst want er is genoeg te doen. Ik heb al laten doorschemeren dat ik meer wil met m’n toekomst. Een volwaardig Shelindra aanhanger worden en mssn in toekomst wel palladijn. Dat wordt mijn doel. Ook Jinni vertel ik van dit plan. Heer Hugo is van plan samen met Gambo en enkele anderen naar de schoot der goden te gaan en aansluitend naar Orkenslacht en ik vraag of ik zijn gezelschap mag vergezellen op die reis. Ook voor mij zijn dit doelen waar ik iets mee kan. Jinni verteld mij na de gevechten dat zei haar liefde aan heer Hugo heeft geuit en heer Hugo heeft die liefde beantwoord. Voel me een beetje verraden. Hier moet ik ook over nadenken.


Fedor heeft in dit weekend een aantal dingen over zichzelf geleerd welke hij nader moet onderzoeken. Daar is het niet aanvaarden van slechte autoriteit, het nuchter en relatief durven bekijken van situaties, al is dat zeer moeilijk. Het hebben van gevoelens voor vrouwen Heel vaag. En uiteraard het doel om in de toekomst de volgende palladijn van Shelindra te worden

Tags: